Niet groter gokken, maar slimmer sturen

Ondernemen is risico nemen.

Zeker op de kermis. Dat is niet nieuw en dat gaat ook niet veranderen. Onze branche is groot geworden door mensen die iets durfden. Collega’s die investeerden zonder garantie. Exploitanten die iets neerzetten voordat iemand anders zeker wist of het zou werken.

Zo is het altijd geweest. En laten we eerlijk zijn: zo hoort het ook. Een kermis zonder vernieuwing is een stervende kermis. Het publiek komt niet voor stilstand. Het komt voor beleving, voor verrassing, voor iets dat het nog niet kent of opnieuw wil beleven. Wie als exploitant denkt dat alles vanzelf wel blijft lopen omdat het vroeger ook liep, die maakt een denkfout.

Alleen zit daar meteen het probleem. Want vernieuwen is niet hetzelfde als winnen. Dat weten we allemaal. Er zijn genoeg ondernemers geweest met goede ideeën, een goed gevoel en jaren ervaring, die er toch naast zaten. Niet omdat ze dom waren. Niet omdat ze hun vak niet verstonden. Maar omdat de markt grilliger is dan vroeger en het publiek zich steeds moeilijker laat lezen.

Het publiek is verwend. Er is overal concurrentie om aandacht. Niet alleen van de attractie naast je, maar van alles wat om vrije tijd vecht. Mensen hebben meer keuze, minder geduld en een kortere aandachtsspanne. Tegelijkertijd is marktonderzoek in onze branche praktisch onbruikbaar. Wij kunnen geen enquêtes uitdelen. Onze omzet is gebouwd op impulsaankopen. Wij bouwen op, draaien, breken af en trekken verder. Pas op het terrein zie je wat iets echt doet.

Dus ja, intuïtie blijft belangrijk. Ervaring ook. Natuurlijk. Maar wie anno nu denkt dat onderbuikgevoel alleen nog genoeg is om scherp te sturen, loopt achter de feiten aan. Dat is misschien geen prettige boodschap, maar wel een eerlijke.

De volgende voorsprong op de kermis zit niet alleen in nóg groter bouwen, nóg vaker over de kop of nóg harder gokken. De volgende voorsprong zit in beter begrijpen wat er in je eigen bedrijf gebeurt. Niet op gevoel. Niet op aannames. Maar op basis van wat er werkelijk gebeurt in je exploitatie.

Niet groter gokken, maar slimmer sturen.

Dat klinkt minder heroïsch dan een nieuwe attractie of een grote investering. Dat snap ik. Alleen is het wel precies waar veel winst blijft liggen. Want heel veel ondernemers nemen grote beslissingen op basis van een beeld dat maar half gestaafd is in de realiteit. Ze vergelijken seizoenen op omzet, terwijl de omstandigheden totaal anders waren. Ze schrijven een tegenvallende kermis af als “slecht”, terwijl het misschien vooral weer was. Of ze noemen een editie ‘top’, terwijl een hogere ritprijs in een jaar met veel inflatie het beeld heeft opgeblazen.

Dan stuur je dus op ruis.

En dat is zonde, want juist in een branche als de onze is ruis duur. Een paar verkeerde conclusies over ritprijs, locatie, openingstijd, personeelsinzet of pachtniveau tikken harder aan dan men vaak denkt.

Daarom geloof ik dat er een professionaliseringsslag voor het oprapen ligt. Niet omdat de kermis ineens een kantoorwereld moet worden. Niet omdat alles in dashboards en grafieken moet verdrinken. Maar omdat het simpelweg onlogisch is om wél grote investeringen te doen, wél grote risico’s te nemen, wél hoge pachten te betalen, en ondertussen genoegen te nemen met beperkt zicht op wat je bedrijf werkelijk presteert. Onzekerheid hebben we al genoeg in ons bedrijf.

Aan de voorkant durven we als branche vaak veel. Aan de achterkant sturen we nog verrassend vaak alsof het 2005 is. Neem iets basaals als een jaarvergelijking op een vaste kermis. Vaak kijken we dan naar de kale omzet en trekken daar conclusies uit. Logisch ook, want dat is jarenlang de enige bruikbare maat geweest. Maar kale omzet zegt op zichzelf weinig. Als het drie dagen heeft geregend, de ritprijs anders was, de inflatie is opgelopen of de kermis anders valt, dan zegt die vergelijking nauwelijks wat.

Dan vergelijk je geen jaren. Dan vergelijk je omstandigheden.

Wat je wilt weten is iets anders. Je wilt weten wat een editie onder normale omstandigheden had moeten doen. Je wilt de invloed van weer, inflatie, ritprijs en andere omstandigheden er zo veel mogelijk uit trekken. Pas dan zie je wat er echt overblijft. En precies daar zit de informatie waar je iets aan hebt.

Daar zie je of een kermis werkelijk terugloopt of dat je pech had. Daar zie je of een exploitatie sterker of zwakker wordt. Daar zie je of je op een andere plek beter tot zijn recht komt. Daar zie je of je personeelsbezetting of operationele efficiëntie je omzet afremt. Daar zie je of een hogere ritprijs je echt helpt of vooral volume kapotmaakt. Dáár zit de informatie waarop je beter kunt pachten, beter kunt plannen en beter kunt investeren.

Niet in onderbuikgevoel alleen.

En dat is ook precies waarom wij Juggler gebouwd hebben.

Voor wie Juggler nog niet kent: het is ons kassasysteem en analyseplatform voor kermisexploitanten. Geen generiek POS-systeem met een ander logo erop, maar software die is gebouwd rond de praktijk van de reis.

Niet omdat er per se nóg een digitaal systeem moest komen. Daar zit op zich zelf niemand op te wachten. De branche heeft met bijvoorbeeld pinnen al meer dan genoeg “innovatie” gezien waar je niet om hebt gevraagd, maar waar je wel mee moet leven. Het is er, het gaat niet meer weg, en iedereen kent de voordelen én de frustraties.

Dus als je technologie toevoegt, moet dat wat mij betreft maar aan één eis voldoen: het moet in dienst staan van de exploitant. Op die gedachte is Juggler gebouwd.

Uiteindelijk draait het voor mij om drie dingen. Altijd live weten wat je omzet. Meer controle hebben over cash en personeel. En eindelijk structureel inzichten halen uit je eigen onderneming, in plaats van alleen uit losse dagtotalen en losse herinneringen.

Hoe langer je zo’n systeem gebruikt, hoe waardevoller het wordt. Niet omdat daar magie achter zit, maar omdat patronen tijd nodig hebben om zichtbaar te worden. Hoe meer betrouwbare data je opbouwt uit je eigen POS, openingstijden, ritprijzen, transacties, ritduur en context, hoe beter je bedrijf leesbaar wordt. Dan kun je onderbuikbeslissingen toetsen. Dan kun je zien of een gevoel klopt. Dan kun je met terugwerkende kracht snappen waarom bepaalde keuzes goed of slecht uitpakten.

En nee, daarvoor hoef je niet bang te zijn dat jouw data ergens in een grote hoop verdwijnt.
Sterker nog: dat zou voor ons juist waardeloos zijn.

Wij kunnen en willen klantdata niet onderling mengen of exploitanten tegen elkaar wegstrepen alsof het uitwisselbare bedrijven zijn. Dat zijn ze niet. Daarvoor verschillen exploitaties, locaties, doelgroepen en evenementen veel te veel van elkaar. Juist daarom moet zo’n systeem draaien om jouw bedrijf, jouw historie en jouw patronen. Ons verdien model is dan ook jou zoveel mogelijk waardevol inzicht geven, niet zoveel mogelijk data verzamelen. Daarom is veiligheid van bedrijfsgevoelige informatie voor ons geen bijzaak, maar een harde voorwaarde. Juggler is zo ingericht dat klantdata voor ons niet vrij toegankelijk is. Wij kunnen dus niet zomaar meekijken in de productiegegevens van jouw bedrijf.

En juist doordat zo’n systeem om jouw eigen data draait, ontstaat er iets waardevols.

Dan kun je ineens zien wat je eerder alleen kon vermoeden. Dan kun je niet alleen terugkijken op tien jaar omzet, maar echt analyseren wat weer, inflatie en ritprijs hebben gedaan. Dan zie je niet alleen dat een jaar lager uitviel, maar ook waarom. Dan kun je de ruis uit je cijfers halen en kom je uit bij het deel dat er werkelijk toe doet. Dat is het gat waar de echte stuurinformatie zit.

En die informatie is geld waard.
Omdat je er anders mee gaat pachten. Omdat je scherper ziet welke evenementen hun prijs nog waard zijn en welke niet. Omdat je eerder ziet waar je operationeel laat liggen wat je op papier zou moeten kunnen draaien. Omdat je weet welke medewerker beter presteert. Omdat je je kosten scherper hebt. Omdat je minder blind besluiten neemt in een markt die al onzeker genoeg is.

Dat is geen luxe. Dat is gewoon rationeler ondernemen.

Ik zeg daarmee niet dat iedereen die nog met een papieren omzetboek werkt iets fout doet. Helemaal niet. Als iemand daar tevreden mee is, moet hij dat vooral blijven doen. Maar ik zeg wel dat er een grote groep exploitanten is waarvoor dit een grote toegevoegde waarde zou kunnen zijn. Niet omdat ze ineens “digitaal” willen zijn, maar omdat ze beter willen sturen op wat ze al hebben opgebouwd.

En daar zit voor mij het verschil. Je hoeft niet eerst een grote nieuwe attractie te kopen om een stap vooruit te zetten. Je hoeft niet eerst weer een groot risico te nemen om meer grip te krijgen op je bedrijf. Soms zit de verstandigste volgende stap niet in groter gokken, maar in eindelijk scherper zien waar je al staat.

De kermis heeft altijd vooropgelopen. Dat verhaal vertellen we graag, en meestal terecht. Maar dan moeten we wel eerlijk zijn over wat vooroplopen vandaag betekent. Vooroplopen is niet alleen iets nieuws durven kopen. Vooroplopen is ook durven professionaliseren. Durven meten. Durven conclusies trekken uit je eigen cijfers. En durven toegeven dat beter sturen soms meer oplevert dan weer de volgende grote gok.

Die slag ligt open.
Wie vandaag beter leert sturen, hoeft morgen minder blind te gokken.

Dirk de Vries
Fairground operator and co-founder of Juggler

Wil je zien hoe dat er in de praktijk uitziet, dan weet je ons te vinden. Vraag gewoon een demo aan. Dan laten we je precies zien wat Juggler voor jouw exploitatie zichtbaar en stuurbaar kan maken.